Ciężki dym – pierwszy taniec w chmurach

Chmura trzyma się stabilnie przy ziemi przez około trzy do czterech minut, czyli przez cały czas trwania jednego utworu. To w zupełności wystarcza na pierwszy taniec, po czym dym samoistnie opada i rozprasza się bez śladu. Nie zostaje po nim osad ani zapach, więc zaraz po tańcu goście mogą wejść na parkiet. Jeśli planujesz dłuższą choreografię, mów o tym wcześniej, bo wtedy przygotowuję większy zapas.

Tak, i to bardzo. Żeby dym równo ułożył się przy ziemi, trzeba na czas tańca wyłączyć klimatyzację z mocnym nawiewem oraz wiatraki i zamknąć drzwi wejściowe. Uprzedzam o tym menedżera sali na etapie ustaleń, bo w wielu obiektach klimatyzacja chodzi automatycznie i ktoś musi ją wyłączyć ręcznie. Bez tego chmura rozproszy się w kilkanaście sekund i efekt nie będzie widoczny.

Przy prawidłowym ustawieniu nie, bo ciężki dym trzyma się przy podłodze i nie unosi się do poziomu czujników pod sufitem. Różni się tym od zwykłej wytwornicy, która wypełnia całą kubaturę sali. Mimo to efekt zawsze zgłaszam wcześniej menedżerowi obiektu i pytam o rozmieszczenie czujek. W kilku salach, w których czujniki są zamontowane nisko albo przy schodach, rezygnuję z efektu i mówię o tym otwarcie, zamiast ryzykować alarm w środku wesela.

Tak. Pracuję na płynie na bazie gliceryny i wody demineralizowanej, bez zapachu i bez barwników. Nie osiada na tkaninach i nie zostawia plam na sukni ani na garniturze. Nie jest też drażniący dla dróg oddechowych przy krótkiej, kilkuminutowej ekspozycji. Jeśli wśród gości są osoby z astmą, ustawiam wyloty dalej od stolików i uprzedzam o momencie odpalenia.

Poradzi, pod warunkiem że wie o efekcie wcześniej. Dym rozprasza światło i daje zdjęciom głębię, ale wymaga innego ustawienia lamp niż zwykły parkiet. Dlatego przed pierwszym tańcem rozmawiam z fotografem i kamerzystą, pokazuję, z której strony pójdzie chmura, i ustalam, gdzie staną. Dzięki tej jednej rozmowie zdjęcia wychodzą tak, jak to sobie wyobrażasz, a nie jako biała plama na środku kadru.